Słynny, od czasu wprowadzenia dodatkowego podatku nazwanego „składką zdrowotną”, art. 176 KSH, zgodnie z którym w umowie spółki z o.o. można zobowiązać wspólnika do wykonywania „powtarzających się świadczeń niepieniężnych”, a wynagrodzenie za te świadczenia „wypłacane jest przez spółkę także w przypadku, gdy sprawozdanie finansowe nie wykazuje zysku.” I „wynagrodzenie to nie może przewyższać cen lub stawek przyjętych w obrocie”, pozwalał do tej pory w korzystny sposób na wypłatę środków ze spółki z o.o. w przypadku, gdy wspólnik wykonywał na rzecz tej spółki powtarzalne, niepieniężne świadczenie i jednocześnie wspólnik ten nie uzyskiwał przychodów opodatkowanych na zasadach ogólnych, które sprawiłyby, że przekroczona zostałaby kwota 120k PLN, a tym samym zastosowanie miałaby wyższa, 32% stawka podatku. Wówczas wspólnik mógł skorzystać z kwoty wolnej od podatku (>30k PLN) i dodatkowo wynagrodzenie to nie było oskładkowane. Zatem, wypłata wynagrodzenia z art. 176 KSH przy zachowaniu należytej staranności przy prawidłowym podziale obowiązków, zastosowania ceny rynkowej i odpowiednich zapisów w umowie spółki było korzystnym rozwiązaniem.
Co zatem się zmieniło i gdzie ZUS upatruje szansy na zakwestionowanie prawidłowości wypłat z art. 176 KSH?
ZUS na podstawie analizy najnowszych (na początku 2023 r.) interpretacji zwraca uwagę na następujące kwestie:
- Kwalifikowanie powtarzających się świadczeń niepieniężnych jako świadczenia usług („czynności wykonywane na podstawie innej umowy o świadczenie usług”
- Ciągły, a nie powtarzalny charakter świadczeń.
Zdaniem ZUS to co wspólnik wykonuje w ramach powtarzających się świadczeń niepieniężnych (art. 176 KSH) powinno być zakwalifikowane jako świadczenie usług na podstawie innej umowy w sytuacji, gdy jakieś czynności są wpisane jako powtarzające się świadczenia niepieniężne, ale faktycznie są wykonywane w ramach innej umowy to wówczas ZUS ma pole do tego, aby próbować takie świadczenie zakwestionować. W argumentacjach przedstawionych przez ZUS należy zwrócić uwagę na powoływanie się na kryterium pojęcia usługi, które zdaniem ZUS powinno przesądzać o zakwalifikowaniu świadczenia usługi na podstawie tzw. innej umowy o świadczenie usług, co należy ocenić jako argument nietrafny, nie znajdujący podstaw w przepisach prawa.
Drugi obszar, który jest kwestionowany przez ZUS to sam charakter powtarzających się czynności jako czynności ciągłych, a nie powtarzających się. Jako przykład można podać nieprawidłowe wpisanie jako powtarzających się świadczeń niepieniężnych „pozyskiwanie klientów”, które jest świadczeniem ciągłym, które w prosty sposób może być zakwestionowane przez ZUS. Natomiast już „co miesięczne podsumowanie skuteczności realizacji celów sprzedażowych przez Spółkę” mogłoby przy spełnieniu pozostałych warunków uznane za prawidłowo określone powtarzające się świadczenia niepieniężne.
Jak można zaobserwować z działań ZUS, przy rosnących zobowiązaniach wobec powiększającego się grona emerytów i kolejnych transz emerytur (13 i 14), ZUS chce objąć kolejnych wpłacających podatkiem, nazwanym składką zdrowotną i zakwestionować prawo do nieoskładkowania wypłat z tytułu art. 176 KSH w przypadku błędnego określenia w umowie sp. z o.o. podstawy do wypłat z art. 176 KSH.
